Hallo,

Ik ben gevallen voor een man met ASS, t schijnt dat hij wel hoogfunctionerd is, hij is alleszins heel intellegent en naar ik lees speekt dat wel een rol in hoe hij ermee omgaat. Nu ik zelf weet wat “het probleem” is, zijn er langs mijn kant ook minder frustraties.

Ik begrijp meer van hoe hij de wereld ziet en kan zijn reacties ondertussen ook goed plaatsen.

Een pluspunt vind ik zijn heerlijke eerlijkheid, zoals ik het noem en het feit dat hij mij gewoon aanvaart zoals ik ben (en mijn irritante kanten gewoon bekijkt als: die horen bij u en je hebt dat nodig.) Ik heb zelden zo een pure en echt contact met iemand gehad en zijn nuchtere kijk op de dingen, brengt mij vaak rust.

Hij heeft ook nooit eerder een echte relatie gehad. Ik hou echt van hem, maar ik mis wel een ding eerlijk gezegd: intimiteit. En dan heb ik het niet over seks, wel over een knuffel, een kusje, een arm om me heen. Nu ja, dat is ook zo een dingetje dat erbij hoort en waar ik best begrip voor kan hebben. Zelf heb ik wel trauma's opgelopen en vind ik het eerder een pluspunt dat hij niet zo lichamelijk is als de doorsnee man, maar ik zou ook liegen als ik er geen nood aan had. Toen ik mijn hand eens op zijn knie legde, schrok hij echter zo hard dat ik een beetje schrik hem om hem aan te raken.

Ik vraag me af hoe we daar de gulden middenweg in kunnen vinden. Ik heb hem al wel eens gezegd dat ik die dingen wat mis, maar een gesprek daarover ontwijkt hij liever…  Ik wil ook niets forceren en ben eerder van het voorzichtige type, dus ben zelf ook niet zo heel goed in initiatief nemen eigenlijk.